Bij deze ziekte sterven de oogzenuwcellen langzaam af, meestal door een verhoogde oogdruk. Tot op heden kunnen dode cellen niet vervangen worden. Daarom is het verlies aan gezichtsvermogen door glaucoom onherroepelijk en definitief.

Als je glaucoom hebt, merk je dat lange tijd niet op. Dat komt vooreerst omdat het geen pijn doet. Het geeft zelfs geen drukgevoel. Bovendien blijft je gezichtsscherpte nog heel lang bewaard. Je ondervindt lange tijd geen wazig zicht, en de kleinste details blijf je zien. Of je een bril draagt of niet, heeft er dus helemaal niets mee te maken. Wat er eerst, en steeds verder, wordt aangetast is het gezichtsveld. Het gezichtsveld is het beeld dat een oog kan overzien terwijl het niet beweegt. Als daar heel traag stukken uit verdwijnen, valt dat minder snel op. Daarbij komt nog dat de verdwenen stukken niet als zwarte vlekken in het gezichtsveld verschijnen. Want die stukken worden ingevuld door de hersenen, aan de hand van de informatie die de hersenen over de omliggende zones in beeld ontvangen. Pas als er nog heel weinig informatie uit het oog naar de hersenen komt, zakt het door de hersenen gebouwde kaartenhuis in elkaar, en word je brutaal geconfronteerd met je zware handicap. Op dat moment heeft het oog al vrijwel het volledige gezichtsveld verloren. In laatste instantie verliest het ook nog het scherptezicht, en is het dus volledig blind. Meestal zijn beide ogen aangetast, maar het ene oog is vaak meer aangetast dan het andere.

De oogarts heeft voldoende middelen ter beschikking om het gezichtsvermogen of wat er nog van overblijft, te bewaren. Daarom wordt de diagnose het best gesteld, alvorens er verlies aan gezichtsvermogen is opgetreden. En dat kan alleen als iemand die glaucoom kan krijgen, zich door een oogarts laat onderzoeken.