Het oog wordt lichtjes en kortstondig ingedrukt met de “tonometer” nadat het eerst met een oogdruppeltje werd verdoofd zodat je niets voelt. Je ziet alleen een blauw licht heel dichtbij komen. Naargelang het oog zich gemakkelijk of moeilijk laat indrukken, kan de oogarts de waarde van de oogdruk op de tonometer aflezen. Met een andere methode wordt het oog ingedrukt met een luchtstoot, en is er geen oogdruppel nodig. Luchttonometrie is iets minder precies dan de klassieke tonometrie.

De oogarts kan zien in welke mate de oogzenuw een uitholling vertoont. Toenemende uitholling bij opeenvolgende bezoeken, is een teken van glaucoom. Soms moet de oogarts met een oogdruppeltje de pupil groter maken om goed naar de oogzenuw te kunnen kijken. Dat doet geen pijn, maar geeft wel gedurende een 2-tal uren een wazig zicht. In dat geval rijd je best niet zelf met de wagen naar huis.

Het gezichtsveldonderzoek met de “perimeter” kan heel vroegtijdig blinde zones in het gezichtsveld opsporen, lang voor je die zelf opmerkt. De perimeter bestaat uit een koepel waartegen overal, één na één, lichtjes geprojecteerd worden. Je zit met een kinsteun voor de koepel en moet steeds naar het centrum van de koepel kijken. Je duwt op een knop telkens je een lichtje ziet. Dit onderzoek kan toch wel een tiental minuten in beslag nemen per oog en vraagt dus wel veel medewerking van jou. De gegevens worden door de computer verwerkt, en afgedrukt.

Afhankelijk van de ernst van de toestand, worden de onderzoeken 1 tot 4 maal per jaar herhaald. Zo kan een behandeling tijdig worden ingesteld of aangepast.